Schaduw en licht Confidanza

De eerste etappe…

Het avontuur kan beginnen! Misschien heb je al eerder gelezen over mijn onweerstaanbaar verlangen om te gaan wandelen. Het Pieterpad lopen welteverstaan, een wandelpad dat door heel Nederland loopt van Pieterburen naar Maastricht, met als eindpunt de befaamde St. Pietersberg. Vele dappere wandelaars zijn mij voorgegaan, misschien ben jij er daar één van?

Ik neem je graag mee op reis vol emoties, gedachtenkronkels en inzichten, licht en schaduw; maar bovenal ‘genieten in het hier en nu’. 


Enkele dagen voor vertrek koop ik nieuwe wandelschoenen. Deze keer heb ik nu schoenen die iets lichter zijn. Terwijl ik in mijn hoofd (of stiekem toch hardop) een beetje loop te mopperen dat het weer blauwe zijn, net als mijn bergschoenen die ik eerder aanschafte voor Peru lang geleden, kijkt de verkoopster me een beetje meewarig aan. Ik besluit het meteen los te laten en niet op zoek te gaan naar de meest perfecte. Als de schoenen maar goed zitten. Ik hoef geen modeshow te lopen als ik onderweg ben.

Links links houden en rechts rechts

Zonder al teveel zorgen maken voel ik zondagavond toch dat de tijd dringt. Ik wil per sé morgen mijn vakantie inluiden met een wandeling. Ik heb simpelweg weinig tijd gehad om bepaalde noodzakelijke dingen aan te schaffen. Een rugzak, een bidon, blarenpleisters en wc-papier én niet te vergeten “Links-rechts-sokken”. Ondanks de uitleg van de verkoopster (ik draag deze sokken al jaren) draag ik meteen de eerste dag al per ongeluk twee linkse. Iets in mij is altijd recalcitrant als het om die dingen gaat. Ik word er een beetje lacherig van als de verkoopster mij in volle ernst benadrukt waarom ik links links moet houden en rechts rechts. Natuurlijk hoop ik dat ik dit tijdens het wandelen wel uit elkaar kan houden (en dan heb ik het natuurlijk niet over mijn sokken). En daar ga ik dan, min of meer onvoorbereid en toch optimistisch, onderweg van etappe naar etappe, van beginpunt naar eindpunt. Ik realiseer me ook dat ieder eindpunt geen echt eindpunt was, maar ook weer een beginpunt van een nieuwe etappe. Een plotseling en wonderlijk verlangen om kilometers te lopen, was al weken in mij aan het broeien. Ik wilde wandelen in de natuur, uren achter elkaar, in mijn eentje. Ja, mijn hoofd kon er niet helemaal bij. Een ‘stemmetje’ in mij bedacht natuurlijk allerlei redenen waarom ik dit avontuur toch maar niet moest aangaan. Zoals je hoofd vaak kan doen. Herken jij dat ook?
Onzekerheid maakt zich alsnog van mij meester omdat mijn wandelconditie niet om over naar huis te schrijven is. En dat doen we dus ook maar niet, haha. Een ander argument is dat ik echt heel slecht ben in het lezen van kaarten. Toen ik het boekje kocht van het Pieterpad, ontdekte ik dat het een uitgebreide beschrijving betrof, maar toch vertrouwde ik mezelf niet meteen.

Je moet iedereen zijn 'eigen verdwaalervaring' gunnen.

Ik hoorde echter laatst van iemand een hilarische maar heerlijke uitspraak: “Je moet iedereen zijn eigen verdwaal-ervaring gunnen”. En dat is precies wat ik nu doe. Mezelf die ervaring gunnen. Niet alles tot in de puntjes voorbereiden, vertrouwen op mijn innerlijk kompas. Niet in paniek raken als ik verdwaal. Zoals je leest, er komt heel wat bij kijken, nog voordat ik ook maar één kilometer gelopen had.

Mijn hart maakt wel een sprongetje. Ik geloof namelijk heilig in het creëren van een ruimte voor mezelf, een speelveld. Diep in mijn hart hou ik dan ook vast aan dat verlangen, om gewoon maar op pad te gaan, de ene voet voor de andere te zetten. Het weer te trotseren en pauzes te nemen op momenten dat mijn lichaam tegen me sprak. Fascinerend vind ik dat. Ik raak opnieuw in verbinding met mezelf. Er zijn mensen die me inhalen, en ja, dat doet even wat met me. Ik herinner mezelf aan dat ik geen marathon aan het rennen ben en merk dat mijn tempo precies goed is. De competitie met mezelf verdwijnt langzamerhand, als sneeuw voor de zon. Ik sta ook op bepaalde punten stil, en merk mijn eigen schaduw op. De schaduw die steeds met me mee loopt. Verschillende dilemma’s van afgelopen weken dwarrelen door mijn hoofd, en zakken uiteindelijk in mijn lijf. Ik wil doorgaan, ik wil stoppen, ik wil rusten, ik wil beweging, onzichtbaar zijn of het podium pakken, etc.

Allerlei tegenstellingen dansen in mijn ziel.

Eenmaal diep in het bos lopen de tranen spontaan over mijn wangen van ontroering zodra ik een vogel hoor of zelfs een hertje spot. Een zucht van verlichting slaak ik als ik op bepaalde punten dan toch mijn weg weet te vinden. Na een aantal kilometers (lees 20) vervloek ik mijn ‘eigenwijsheid’ om ‘gewoon maar op pad te gaan’. In mijn hoofd ontstaat weer een dialoog. Mijn kuiten doen zeer en ik ben gewoon te moe om de beschrijving te lezen. Mijn gedachten dwalen regelmatig af, en soms word ik ruw opgeschrikt door een zoevend geluid of een nieuwsgierige, tikje brutale ezel die op me af komt rennen. Ik loop door grasstraatjes, aan de rand van het bos, een helling af en door vlakke weiden door de koeienstront. Een mooi bospad doet een beetje sprookjesachtig aan, het zonlicht glipt fluisterend door het bladerendek. Ik loop gestaag door met maar één doel: wandelen om gewoon te zijn. Of eerlijk gezegd ook tot mijn lijf niet meer wil, maar niet kost wat kost. Ik besluit dapper om de eerste dag de etappe niet helemaal af te maken en aangezien ik dicht bij huis ben laat ik me op halen door mijn lief. Ik ben enorm dankbaar voor dit wonderlijke avontuur. ’s Avonds lig ik met gespierde kuiten en een leeg hoofd gelukzalig op de bank.

Welke etappe heb jij gelopen afgelopen tijd en wat doe jij om je speelveld te vergroten?
Heb je hier ondersteuning bij nodig, dan nodig ik je uit voor een gratis kennismakingsgesprek in mijn praktijk!

Wandelgroet, Mila Verboeket

01-09-2017