Schaduw en licht Confidanza

De eerste etappe…

Het avontuur kan beginnen! Misschien heb je al eerder gelezen over mijn onweerstaanbaar verlangen om te gaan wandelen. Het Pieterpad lopen welteverstaan, een wandelpad dat door heel Nederland loopt van Pieterburen naar Maastricht, met als eindpunt de befaamde St. Pietersberg. Vele dappere wandelaars zijn mij voorgegaan, misschien ben jij er daar één van?

Ik neem je graag mee op reis vol emoties, gedachtenkronkels en inzichten, licht en schaduw; maar bovenal ‘genieten in het hier en nu’. 

Enkele dagen voor vertrek koop ik nieuwe wandelschoenen. Deze keer heb ik nu schoenen die iets lichter zijn. Terwijl ik in mijn hoofd (of stiekem toch hardop) een beetje loop te mopperen dat het weer blauwe zijn, net als mijn bergschoenen die ik eerder aanschafte voor Peru lang geleden, kijkt de verkoopster me een beetje meewarig aan. Ik besluit het meteen los te laten en niet op zoek te gaan naar de meest perfecte. Als de schoenen maar goed zitten. Ik hoef geen modeshow te lopen als ik onderweg ben.

Links links houden en rechts rechts

Zonder al teveel zorgen maken voel ik zondagavond toch dat de tijd dringt. Ik wil per sé morgen mijn vakantie inluiden met een wandeling. Ik heb simpelweg weinig tijd gehad om bepaalde noodzakelijke dingen aan te schaffen. Een rugzak, een bidon, blarenpleisters en wc-papier én niet te vergeten “Links-rechts-sokken”. Ondanks de uitleg van de verkoopster (ik draag deze sokken al jaren) draag ik meteen de eerste dag al per ongeluk twee linkse. Iets in mij is altijd recalcitrant als het om die dingen gaat. Ik word er een beetje lacherig van als de verkoopster mij in volle ernst benadrukt waarom ik links links moet houden en rechts rechts. Natuurlijk hoop ik dat ik dit tijdens het wandelen wel uit elkaar kan houden (en dan heb ik het natuurlijk niet over mijn sokken). En daar ga ik dan, min of meer onvoorbereid en toch optimistisch, onderweg van etappe naar etappe, van beginpunt naar eindpunt. Ik realiseer me ook dat ieder eindpunt geen echt eindpunt was, maar ook weer een beginpunt van een nieuwe etappe. Een plotseling en wonderlijk verlangen om kilometers te lopen, was al weken in mij aan het broeien. Ik wilde wandelen in de natuur, uren achter elkaar, in mijn eentje. Ja, mijn hoofd kon er niet helemaal bij. Een ‘stemmetje’ in mij bedacht natuurlijk allerlei redenen waarom ik dit avontuur toch maar niet moest aangaan. Zoals je hoofd vaak kan doen. Herken jij dat ook?
Onzekerheid maakt zich alsnog van mij meester omdat mijn wandelconditie niet om over naar huis te schrijven is. En dat doen we dus ook maar niet, haha. Een ander argument is dat ik echt heel slecht ben in het lezen van kaarten. Toen ik het boekje kocht van het Pieterpad, ontdekte ik dat het een uitgebreide beschrijving betrof, maar toch vertrouwde ik mezelf niet meteen.

Je moet iedereen zijn 'eigen verdwaalervaring' gunnen.

Ik hoorde echter laatst van iemand een hilarische maar heerlijke uitspraak: “Je moet iedereen zijn eigen verdwaal-ervaring gunnen”. En dat is precies wat ik nu doe. Mezelf die ervaring gunnen. Niet alles tot in de puntjes voorbereiden, vertrouwen op mijn innerlijk kompas. Niet in paniek raken als ik verdwaal. Zoals je leest, er komt heel wat bij kijken, nog voordat ik ook maar één kilometer gelopen had.

Mijn hart maakt wel een sprongetje. Ik geloof namelijk heilig in het creëren van een ruimte voor mezelf, een speelveld. Diep in mijn hart hou ik dan ook vast aan dat verlangen, om gewoon maar op pad te gaan, de ene voet voor de andere te zetten. Het weer te trotseren en pauzes te nemen op momenten dat mijn lichaam tegen me sprak. Fascinerend vind ik dat. Ik raak opnieuw in verbinding met mezelf. Er zijn mensen die me inhalen, en ja, dat doet even wat met me. Ik herinner mezelf aan dat ik geen marathon aan het rennen ben en merk dat mijn tempo precies goed is. De competitie met mezelf verdwijnt langzamerhand, als sneeuw voor de zon. Ik sta ook op bepaalde punten stil, en merk mijn eigen schaduw op. De schaduw die steeds met me mee loopt. Verschillende dilemma’s van afgelopen weken dwarrelen door mijn hoofd, en zakken uiteindelijk in mijn lijf. Ik wil doorgaan, ik wil stoppen, ik wil rusten, ik wil beweging, onzichtbaar zijn of het podium pakken, etc.

Allerlei tegenstellingen dansen in mijn ziel.

Eenmaal diep in het bos lopen de tranen spontaan over mijn wangen van ontroering zodra ik een vogel hoor of zelfs een hertje spot. Een zucht van verlichting slaak ik als ik op bepaalde punten dan toch mijn weg weet te vinden. Na een aantal kilometers (lees 20) vervloek ik mijn ‘eigenwijsheid’ om ‘gewoon maar op pad te gaan’. In mijn hoofd ontstaat weer een dialoog. Mijn kuiten doen zeer en ik ben gewoon te moe om de beschrijving te lezen. Mijn gedachten dwalen regelmatig af, en soms word ik ruw opgeschrikt door een zoevend geluid of een nieuwsgierige, tikje brutale ezel die op me af komt rennen. Ik loop door grasstraatjes, aan de rand van het bos, een helling af en door vlakke weiden door de koeienstront. Een mooi bospad doet een beetje sprookjesachtig aan, het zonlicht glipt fluisterend door het bladerendek. Ik loop gestaag door met maar één doel: wandelen om gewoon te zijn. Of eerlijk gezegd ook tot mijn lijf niet meer wil, maar niet kost wat kost. Ik besluit dapper om de eerste dag de etappe niet helemaal af te maken en aangezien ik dicht bij huis ben laat ik me op halen door mijn lief. Ik ben enorm dankbaar voor dit wonderlijke avontuur. ’s Avonds lig ik met gespierde kuiten en een leeg hoofd gelukzalig op de bank.

Welke etappe heb jij gelopen afgelopen tijd en wat doe jij om je speelveld te vergroten?
Heb je hier ondersteuning bij nodig, dan nodig ik je uit voor een gratis kennismakingsgesprek in mijn praktijk!

Wandelgroet, Mila Verboeket

01-09-2017

Pluk de dag ConfidanzaHeb je een druk leven en ben je gefrustreerd tijdens je vakantie?

3 luchtige zomertips om bij jezelf te blijven

Misschien heb je al vakantie gehad, maar herken je wel de worsteling met het dagelijkse moeten. Lees dan vooral verder.

Heb jij ook een druk leven? Ervaar je last van de dagelijkse hectiek, het vele moeten, al die verplichtingen (die je jezelf oplegt)? Zelfs in je vakantie! Probeer jij ook als een dolgedraaide schroef alles te combineren, waarbij je ergens in je achterhoofd wel weet dat je ook tijd voor jezelf mag maken? Want vakantie is toch om tot rust te komen, te chillen, los te komen van alles dat jou in een te hoge versnelling brengt?

Het komt er gewoon niet van. De dag begint al met allerlei dingen die net even anders gaan, je kunt niet op routine starten, de koffie is op, de hond heeft zichzelf al uitgelaten, de afwas staat er nog van gisteren omdat de vaatwasser stuk is. Nog even dit doen, dan dat ophalen, dan je kind ergens naartoe brengen of een boodschap doen voor een ander, de boekhouding doen, ’s middags nog een stapel papieren wegwerken. Vooral omdat je volgende week weer aan het werk gaat. Pffffff. Frustratie komt uit je oren, je vermoeidheid slaat toe. De paniek is compleet. Je stelt je vragen over hoe je én voldoende rust kan nemen, het overzicht niet compleet verliest, en toch ook plezier kunt hebben. Want ja, tijdens vakantie (of een weekendje vrij) MOET je lol maken natuurlijk.

Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik vreet mijn hoed op als je dit niet herkent (of hoe ging dat spreekwoord ook alweer?).

Lees meer...

Neem je tijd Confidanza

Ik heb er geen tijd voor. Over balans tussen geven en nemen!

Afgelopen weken ben ik mezelf weer eens tegengekomen. En om heel eerlijk te zijn: ik had er geen tijd voor… (in eerste instantie). Ik neem je mee in een eerlijk gesprek met mezelf. Loop jij jezelf ook wel eens voorbij en wil je weten hoe je hier anders mee om kan gaan? Lees dan vooral verder.

Stel je eens voor dat je op straat iemand tegen komt die je kent, echter je kijkt min of meer bewust de andere kant op. Je neemt geen tijd om die ander te begroeten, een praatje te maken, even te vragen hoe het gaat. Zelfs niet een minuutje. De ander in de ogen aan te kijken en even te glimlachen. Zo verging het mij een tijdje terug… Maar dan bij mezelf… Ik vergat te kijken naar mezelf.

Een scheve balans tussen zorgen voor de ander en zorgen voor jezelf

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten ben ik naast bevlogen ondernemer en therapeut ook mantelzorger, en bovenal mens. Ik word oprecht heel blij als ik iedereen om me heen zien genieten van het leven, echter soms voel ik me soms te verantwoordelijk of doe te veel mijn best. Zeker als hooggevoelig mens ben ik vaak afgestemd op wat de ander nodig heeft en vergeet ik mezelf wel eens.

Door een korte periode van veel werk, én intensievere mantelzorg had ik nauwelijks tijd voor mezelf. Mijn stiefvader, die twee jaar geleden een CVA kreeg, werd twee maanden geleden kort in het ziekenhuis opgenomen. Zorgen voor een ander die mijn hulp nodig heeft gaat niet in mijn koude kleren zitten. Nu enkele weken verder realiseer ik me hoe belangrijk het is om dan tijd te nemen voor jezelf.

Lees meer...

Het geheim van balans ConfidanzaHeb je al vakantie of misschien een lekker lang weekend in het vooruitzicht en vind je het leuk om wat zomerse inspiratie op te doen? In mijn vorige blog schreef ik over disbalans tussen geven en nemen, iets waar we allemaal wel eens tegenaan lopen. Ik kreeg er nogal uiteenlopende reacties op. Mezelf kwetsbaar opstellen is natuurlijk ook best spannend moet ik toegeven. Maar het allerliefste wil ik gewoon mezelf zijn en dit wens ik jou ook toe! Soms is dat kwetsbaar, soms is dat lief, zacht en mooi, soms gewoon onzeker en chaotisch, maar bovenal krachtig in de kern.

Dat is wat ik geloof, en sterker nog waar ik echt op vertrouw: dat er in ieder van ons een enorme kracht schuilgaat!

Echter soms is deze kracht wat bedolven onder mist, ‘gedoe’, of aanhoudende verhalen die je jezelf vertelt. Je kunt deze kracht ook wel grootsheid noemen of ‘aligned’, afgestemd op je werkelijke ‘ZIJN’. Vaak krijgt dit ruimte, maar soms beperk je jezelf juist door bepaalde negatieve overtuigingen of oordelen. In dit blog deel ik graag nog meer tips over hoe je dan daadwerkelijk meer naar jezelf leert luisteren en deze balans vindt én houdt.

Lees meer...

Koorddanser 091Enkele hete dagen zijn reeds voorbij, en ik zit hier maar te zitten. Er komt weinig tot niets uit mijn handen. Mijn hoofd lijkt ongevraagd vakantie te houden. Ik slof van de bank naar de tuinstoel, en dan weer terug naar de bank. Ik moet je eerlijk bekennen: de hitte bracht mij even volledig uit balans. Ik had geen zin meer om iets te ondernemen, maar moest wel werken. Ik kwam automatisch en ongewild in een vertraging, terwijl ik net daarvoor nog veel te hard door de bocht vloog. Ik, de persoon die altijd tegen iedereen zegt dat je naar je lichaam ‘moet’ luisteren, was nu gefrustreerd. Want in mijn hoofd had ik allerlei plannen voor die dagen, maar mijn lijf werkte absoluut niet mee. Het overschakelen op een lagere snelheid en toch met aandacht de dingen doen die ik te doen heb zijn mijn redding. Ik zag de koeien rustig in de wei liggen of vooruit 'schokken' op zoek naar een schaduwplek. Waarom zou ik dat niet doen? Ja, niet in de wei liggen natuurlijk, maar gewoon even niets doen tussendoor, verteren, verwerken, laten bezinken, tot stilstand komen.

Lees meer...